Prawo bankowe

Zajmujemy się umowami kredytowymi zawartymi z bankami: PKO BP S.A., Pekao S.A., Kredyt Bank S.A. (obecnie Santander Bank Polska S.A.), Raiffeisen Bank S.A. (obecnie Raiffeisen Bank International AG), Millenium Bank S.A., mBank S.A., Deutsche Bank S.A., Lukas Bank S.A. (obecnie Credit Agricole S.A.), Dominet Bank S.A. i Fortis Bank S.A. (obecnie BNP Paribas S.A.), GE Money Bank (obecnie Bank BPH S.A.), Bank BPH S.A. (obecnie Pekao S.A.), BOŚ Bank S.A.

Sprawy kredytów konsumenckich zawarytch po 18 grudnia 2011 r. podlegają badaniu pod kątem przesłanek zastosowania Sankcji Kredytu Darmowego – w razie ukształtowania przez Bank umowy w sposób sprzeczny z zasadami wskazanymi ustawą o kredycie konsumenckim (wyrażonymi w szczególności w art. 30 ust. 1 ustawy), kredytobiorca po złożeniu Bankowi stosownego oświadczenia spłaca kredyt bez odsetek i innych kosztów w terminie wskazanym w umowie kredytu. Powstała nadpłata za okres od dnia zawarcia umowy kredytu do dnia złożenia oświadczenia podlega zwrotowi przez Bank na rzecz konsumenta na zasadzie nienależnego Bankowi świadczenia. Istotnym jest natomiast fakt, iż sankcja nie powstaje automatycznie, ale wymaga złożenia sformalizowanego oświadczenia, w którym należy wyszczególnić konkretne wady umowne z powołaniem się na instytucje sankcji. Błędnie złożone oświadczenie, braki formalne i merytoryczne mogą przekreślić możliwość skutecznego podniesienia roszczeń konsumenta w Sądzie.

Roszczenia koncentrujące się na problematyce ustawy AML (o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu) mogą być różne i często zbiegają się z trwającym już postępowaniem karnym. Ustawę cechuje szczególna regulacja, jak chociażby powołanie Generalnego Inspektora Informacji Finansowej. W rzeczywistości głównym źródłem roszczeń z tytułu ustawy jest zastosowanie przez instytucję zobowiązaną tzw. środków bezpieczeńśtwa finansowego. W razie bowiem braku możliwości zastosowania tych środków instytucja zobowiązana jest do zastosowania norm z art. 41 ustawy AML. Może to się wiązać z blokadą środków na rachunku bankowym.

Kredyty te charakteryzowała często klauzula zmiennego oprocentowania oparta o okoliczności „nieostre”, odwołujące się do zmian na rynkach finansowych, co w rzeczywistości dawało Bankowi uprawnienie do dowolnego i jednostronnego ustalania oprocentowania kredytu poprzez selektywny wybór przez Bank przesłanek. Przykładowa niedozwolona klauzula bankowa poniżej:

„Zmiana wysokości oprocentowania Kredytu może nastąpić w przypadku zmiany stopy referencyjnej określonej dla danej waluty oraz zmiany parametrów finansowych rynku pieniężnego i kapitałowego w kraju (lub krajów zrzeszonych w Unii Europejskiej), którego waluta jest podstawą waloryzacji”

Nieautoryzowana transakcja to pojęcie wyrażone w ustawie o usługach płatniczych, ustawa ta implementuje do polskiego porządku prawnego regulacje dyrektywy unijnej PSD 2. Jak wynika z definicji, nieautoryzowana transakcja to transakcja, na którą posiadacz rachunku nie wyraził zgody. Ma to miejsce wówczas, gdy przykładowo osoby trzecie przełamią zabezpieczenia bankowe, uzyskają dostęp do rachunku bankowego posiadacza rachunku, a następnie w bankowości elektronicznej dokonają wypłaty środków na rachunek obcy. W takiej sytuacji, posiadacz rachunku może żądać przywrócenia salda bezpośrednio od Banku, bez konieczności poszukiwania sprawców przestępstwa. Co istotne, ciężar dowodu że transakcja była autoryzowana spoczywa na Banku, to Bank musi wykazać wszystkie przesłanki, aby uwolnić się od odpowiedzialności wobec posiadacza rachunku.